Huisarts met pensioen

Share on facebook
Share on twitter
Share on google
Share on linkedin
Share on email
Huisarts Dirk van Liebergen is per 1 april 2019 na 18 jaar in dienst te zijn geweest van zijn pensioen gaan genieten. Voor de cliëntenkrant schreef hij een stukje naar aanleiding van zijn afscheid.

De redactie heeft mij de gelegenheid gegeven om iets te schrijven naar aanleiding van mijn afscheid van het gezondheidscentrum. Waar zal ik over schrijven? Een terugblik op mijn loopbaan, over mijn ervaringen als huisarts of een visie op de toekomst?

Laat ik beginnen met een open deur. Er is ontzettend veel veranderd in het huisartsenvak. Veel herinneringen heb ik nog aan mijn vader die in zijn eentje huisarts was in een Brabants dorpje. Volle wachtkamers met rokende mensen, veel bijgeloof over duivels die uitgedreven moesten worden, mijn moeder die meehielp in de praktijk  en de vele kerstgeschenken waar wij met het gezin maanden van konden eten. Ik moest als klein jongetje soms meehelpen. Ik weet nog goed dat ik hard moest trekken aan een arm om deze terug in de kom te krijgen.  Ook herinner ik me een bebloede man die aanbelde toen ik alleen thuis was. Wat verbanden aangelegd, een sigaretje aangeboden en hem laten wachten tot mijn vader thuiskwam. Onder de indruk van zijn heldenrol werd het voor mij als kind snel duidelijk dat ik dit ook wilde.

Na de studie in Amsterdam heb ik me gevestigd in Oudenbosch, zo’n 10 km van mijn geboortedorp. Ik had daar best een grote praktijk met het ziekenhuis op grote afstand. In die tijd had ik soms het gevoel dat ik achter de feiten aan rende. Veel spoedgevallen en zieke mensen. Dat idee van de heldenrol heb ik al gauw ingewisseld voor een veel bescheidenere. Ik realiseerde me dat ik slechts een begeleider ben van het natuurlijke proces, zoals een hoogleraar het ooit mooi zei.

Het vak heeft inmiddels een grote verandering doorgemaakt. Huisartsen en specialisten werken nu volgens  “standaarden”. Het zijn protocollen over hoe te handelen bij bepaalde ziekten of aandoeningen. Deze standaarden zijn goed onderbouwd met wetenschappelijk onderzoek. Maar ook patiënten zijn veranderd. We zijn ons bewuster geworden van onze gezondheid, gaan eerder naar de dokter en hebben meer kennis. Mede te danken aan internet en aan goede voorlichting.

Ook de dokter is meegegaan met zijn tijd. In Oudenbosch heette ik nog “meneer den dokter” en ik was degene die het wist en hoe het moest en de patiënt nam het onmiddellijk van mij aan. Het ging zelfs zo ver dat het vanzelfsprekend was dat ik ook Prins Carnaval werd in het dorp. Daar heb ik een stokje voor kunnen steken.

Inmiddels is de dokter van zijn voetstuk gestapt. Nu is “gezamenlijke besluitvorming” helemaal in zwang: arts en patiënt komen samen tot een besluit. De arts levert de informatie en respecteert de autonomie van de patiënt. Een goede ontwikkeling waar zowel patiënt als dokter nog aan moeten wennen.

Natuurlijk hebben de patiënten mij ook “gevormd”, dat is het voordeel van de mondige patiënt. Die heeft me alert gehouden.

Wat ik nog even kwijt wil is dat ik de samenwerking met de collega’s in het gezondheidscentrum als heel prettig heb ervaren. Ik kon direct binnenlopen bij collega’s, fysiotherapeuten, apotheker en praktijkverpleegkundigen om even te overleggen. Zo voelde ik me ingebed tussen veel deskundigheid, zodat ik niet steeds in mijn eentje de besluiten hoefde te nemen.

Betere samenwerking is misschien wel de grootste vooruitgang in ons vak.

Dirk van Liebergen.
gepensioneerd huisarts sinds 1 april 2019

  • Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Schrijf je in voor de nieuwsbrief!